Copyright Ulco Glimmerveen
Wat nu in de streek gekend is als de Bocholter Graven, was een middeleeuwse grensverdediging. Het 500 meter lange geheel van afwisselend grachten en wallen bevond zich dwars op de enige doorgang tussen twee uitgestrekte moerasgebieden.
Door deze grondwerken werden plunderende soldatengroepen en de voortdurend heen en weer trekkende legers gecontroleerd en bemoeilijkt. Dit was van de 14e tot de 18e eeuw waarmee de boerenbevolking in dit buitengebied werd beschermd.
Hier werd vanaf 1396, een lange, hoge aarden wal aangelegd, ook wel een 'weergraaf' genoemd. Deze verdedigingswal werd later versterkt met flankerende gracht-wal-gracht-paren.
Vanuit vogelperspectief loopt het zogenaamde landweersysteem, de Bocholter Graven, in boemerangvorm door aan beide kanten van de huidige Napoleonsdijk. Al eeuwenlang ligt de weg hier op een zandheuvelrug, waardoor er een doorgang door dit zeer grote moerassig gebied mogelijk was. Deze werd midden in de landweer afgesloten met slagbomen.
De functie van de Bocholter Graven is na het ancien régime weggevallen, waardoor ook behoud en beheer wegvielen.
De contouren vervaagden stilaan en verdwenen grotendeels door de intensivering in de landbouw in de 20e eeuw. De structuren van de grachten zijn ondergronds bewaard gebleven. Ze worden bovengronds verraden door zogenaamde cropmarks: gewassen die anders groeien op ondergrondse sporen.
Deze zijn zeer goed zichtbaar vanuit de lucht en voor het geoefende oog ook op ooghoogte. Verder zijn er ook talrijke historische bronnen over beide structuren beschikbaar.
Marlien Janssens, "Bocholter (opge)Graven: Archeologisch onderzoek van een landweer in Bocholt", Publications de la Société Historique et Archéologique dans le Limbourg 156 (2020), 37-64. Lees dit artikel op Openjournals (externe link)