foto A. Stribos
GAW Beeldbank 6070
Toen en Noow afl. 53, gepubliceerd in Land van Weert 12 maart 2014
Tien jaar geleden overleed ze, Fanny Blankers-Koen. Een moment om even bij stil te staan gelijk als bij een jubileum.
Ik zeg dit met in het achterhoofd de komende expositie Weert Jubileert waarin het Erfgoedcluster Weert aandacht besteedt aan tien opmerkelijke Weerter jubilea. Daar hoort haar 'jubileum' natuurlijk niet bij.
Maar, zo bedenk ik me, dit jaar is het wel 65 jaar geleden dat deze sportvrouw de Weerter Sportweek opluisterde met haar komst; en met de prestaties van haar snelle benen.
Op 8 augustus 1949 kwam de atlete, geboortig van het Utrechtse Lage Vuursche, naar Weert. Het was een initiatief van de R. K. Athletiek Vereniging Laar, met de hulp van Sjef Joosten.
Eenvoudig was het niet geweest, want op 8 juli 1949 meldt het weekblad Land van Weert met journalistieke zin voor dramatiek haar bezoek aan. Daaraan, zo de krant, waren 'hard werken en taai volhouden' vooraf gegaan.
Fanny Blankers-Koen deed tijdens de Olympische Spelen in 1948 in Londen vriend en vijand versteld staan met haar loopvermogen. Liefst vier gouden medailles wist de huisvrouw op atletieknummers naar Nederland mee terug te nemen.
Ze was wereldnieuws en kreeg al snel de bijnaam 'De Vliegende Huisvrouw'. De komst van de atlete naar de slotdag van de atletiekwedstrijden moest een klapper worden.
Deze atletiekwedstrijden maakten onderdeel uit van de Weerter Sportweek, die in 1949 van 30 juli tot en met 8 augustus werd gehouden. De organisatie was in handen van het Comité Stedelijke Feesten, dat dit sportief evenement samen met verschillende verenigingen organiseerde.
Tijdens de sportweek werden allerlei sporten gepromoot en met enkele speciale attracties probeerde het comité extra bezoekers naar de wedstrijden lokken. Dat jaar waren dat een interland op handboogsportgebied tussen Nederland en België en de komst van Fanny Blankers-Koen. Hoewel eerder een veld op Laar uitgezocht was, werden de atletiekwedstrijden uiteindelijk gehouden op de baan van Zwart-Wit, de 'Bera' op Keent.
Voordat de dames hun sportieve prestaties moesten vertonen was er eerst een kleine ontvangst voor de atletes. Die werd gehouden in hotel Hotel-Café-Restaurant Neerlandia aan het Stationsplein. Daarna zat het gezelschap een moment op het terras van het hotel.
De foto van deze aflevering van Toen en Noow toont een moment tijdens dit verpozen. We zien het gezelschap van atletes, kinderen en enkele organisatoren op het terras genieten van de zomerse zon.
In het midden zit Fanny met op schoot haar dochtertje die samen met haar broertje Jan, moeder vergezelde. Jan zit rechts vooraan op de foto. De andere dames zijn voor zover bekend allemaal atletes.
Van de heren zijn de man links naast en links achter Fanny met naam bekend. Het zijn respectievelijk Sjef Joosten, oud-voorzitter van de R.K.A.V.L. en Bèr Smolenaers. De andere drie heren zijn mij vooralsnog onbekend (wie hen herkent, mag contact opnemen).
Fotograaf van het tafereel is Fons Stribos die het verblijf van Fanny Blankers-Koen, zowel bij Neerlandia alsook tijdens de wedstrijden en de verdere plichtplegingen van de atlete vastlegde.
Hotel Neerlandia ging in 1931 open. Uitbater was de heer J. Ewald. In 1933 begon deze echter alweer een nieuw hotel onder de naam Germania, even verderop in de Stationsstraat.
Vijf jaar later werd Neerlandia opnieuw geopend. Nu door hotelier Frans Krauth, die eerder al de stationsrestauratie exploiteerde. Helaas heeft het pand, samen met de aangrenzende panden, moeten wijken voor het appartementencomplex De Citadel.
Veel meer zat er buiten het drankje op het terras van Neerlandia niet aan; tenminste als we de bronnen mogen geloven. Want in een brief van het Comité Stedelijke Feesten aan de R.K. Sportvereniging Laar lezen we: 'Het comité ziet af van aanbieding van een diner aan Mevr. Blankers-Koen en de haar vergezellende dames-athleten alsmede enige andere bij de organisatie betrokken personen.'
Wel was onderling afgesproken dat van elke gulden entreegeld er één cent naar de kerk van Laar ging. Want mensen van Laar hadden immers ervoor gezorgd dat de atlete kwam. Maar ook die verdeelsleutel kon rekenen, getuige een reactie van de parochie in het Land van Weert, op het fronzen der wenkbrauwen…
Mocht u meer willen weten van dit bezoek en de sportieve prestaties van Fanny dan kan dat in het tijdschrift Biekaer deel 3 uit 2006.